[Tradd., trefn. Gwenan Gibbard, John Marc Davies © Cyhoeddiadau Sain]

Cân a gasglwyd yn ardal Ffestiniog ar ddechrau’r 20fed ganrif gan John Morris. Yn un o nifer o ganeuon llatai y traddodiad Cymreig, mae’r gân yn adrodd hanes yr adar a gaiff eu hanfon fel negeswyr at y ferch ‘sy’n glaf o glefyd newydd’, sef y diciâu, mae’n debyg.

Geiriau:

Yr eos a’r glân hedydd
Ac adar mân y mynydd,
A ei di’n gennad at liw’r haf
Sy’n glaf o glefyd newydd?

Does gennyf ddim anrhegion
Na jewels drud i’w danfon
I ddwyn i gof yr hwn a’ch câr,
Ond pâr o fenig gwynion.

Yr adar mân fe aethant
I’w siwrnai bell hedasant
Ac yno ar gyfer gwely Gwen
Hwy ar y pren ganasant.

Dywedai Gwen lliw’r ewyn
Och fi, pa beth yw’r deryn
Sydd yma’n tiwnio nawr mor braf
A minnau’n glaf ar derfyn?

Cenhadon ym gwnewch goelio
Oddi wrth y mwyn a’ch caro,
Gael iddo wybod ffordd yr ych
Ai mendio’n wych a’i peidio.

Dywedwch wrtho’n dawel
Mai byr fydd hyd fy hoedel,
Cyn diwedd hyn o haf yn brudd
A’n gymysg bridd a grafel.

« nol i 'cryno-ddisgiau'